Op missie in Indonesië: een strategische spil in de wereldwijde toeleveringsketens én een cruciale partner voor de Europese Unie. In de aanloop naar mijn bezoek sprak ik onder meer met vertegenwoordigers van verschillende industriële spelers over de concrete gevolgen van de nieuwe Amerikaanse tarieven op hun productie. Bedrijven die op grote schaal produceren in Indonesië worden nu geconfronteerd met oplopende kosten en verstoringen in de bevoorrading. Die rekening wordt rechtstreeks doorgeschoven naar de consument.
De recent aangekondigde tarieven van president Trump, oplopend tot 32% op producten uit Indonesië, zijn symptomatisch voor een bredere trend: de politisering van handel, met protectionisme als beleidsinstrument. Deze strategie mist echter haar doel. In plaats van binnenlandse productie te stimuleren, zorgen de tarieven voor stijgende inflatie, ondermijnen ze bestaande handelsrelaties en vergroten ze de onzekerheid bij investeerders en producenten wereldwijd.
Voor Europa is dit een duidelijke wake-upcall. We kunnen het ons niet langer veroorloven afhankelijk te blijven van een beperkt aantal handelspartners. De onderhandelingen over een EU-Indonesië vrijhandelsakkoord zouden door deze omstandigheden in een stroomversnelling moeten raken. Het is cruciaal dat we zo snel als mogelijk landen met een gedragen compromis waar beide partijen bij winnen. Hoewel een groot deel van het akkoord reeds vorm heeft gekregen, blijven enkele dossiers rond markttoegang en exportbeperkingen politiek gevoelig. Die mogen ons er niet van weerhouden om ambitie te tonen.
Het vrijhandelsakkoord is een geopolitieke hefboom. Door de banden met Zuidoost-Azië te versterken, bouwt Europa aan economische weerbaarheid, strategische autonomie en duurzame ontwikkeling.
Mijn bezoek onderstreepte het potentieel van een versterkt partnerschap met Indonesië. De EU moet nú handelen. Niet reactief, maar anticiperend.
De wereld verandert en onze handelsstrategie moet mee.